رود و راه

هیچ گاه از خواندن دوباره ی شعر زیبای "رود و راه" سروده ی فریدون مشیری خسته نمی شوم...باور دارم که هم اوست که می تواند از زندگی و مظاهر زیبای آن  این چنین هنرمندانه و بی مانند سخن بگوید.

این شعر را به دوستان خوبم تقدیم میکنم:

رود، موّاج بلورين، زير بال آفتاب
تن رها کرده ميان بسترش،
تا انتهای دره، سرشار از سبکباری
روح زن در پيکرش جاری

گيسوان را، گاه، روی سينه
گاهی تا ميان ساق های نرم و رقصان و هوسناکش فرو می ريخت

بازوان را بر درخت و سبزه می آويخت
چهره آیينه وارش را پذيرای هزار نقش نو می کرد
رنگ ابر و آسمان و کوه و جنگل را درو می کرد.

هم ترنّم بود، هم فرياد
هم نوازش داشت، هم پرخاش
هم چراغ افروز گلشن بود و هم سيلاب بنيان کن
اين همه افسونگری را، - آه - می ديدی تو هم،
ای کاش!

گرم پو، جانبخش، زاينده
در مسير دلکش دلخواه
نرم می سایيد تن، بر پيکر همبستر خود، راه!

راه، اما، در کنارش
بار سنگين لگدهای زمان بر دوش
پاس جان رود را،
گردن نهاده، بی زبان، خاموش
بادپای روزگارانش فرو پاشيده بر اندام گرد
در نگاه بردبارش، بازتاب روح مرد!
با تماشای جمال او صفا می کرد!

رود از هر جا دلش می خواست،
حتی از ميان سنگ خارا،
راه وا می کرد
گاه با همراه می پيوست و،
گاهی راه خود از او جدا می کرد.
پاسخ اين سرکشی را،
راه، پل می بست بر اندام او
تا کنارش، آن سوی ديگر
فرود آِيد.
وز همان بالا
لحظه هائی روی در رو
ديده بر رخسار آن طناز بگشايد.
خسته را گهگاه ازين پهلو به پهلوی دگر
غلتيدنی بايد!

گرچه اين يک دلربایی را و آن ديگر صبوری را
ز حد برده ست
سر نوشت راه و رود
اين چنين با هم گره خورده ست
آشتی يا قهر،
ناخشنود يا خشنود
اين دو، تا پايان عالم،
در کنار يکدگر خواهند بود!
 

فریدون مشیری- مجموعه شعر «از دیار آشتی»